Please enable JS

Marieke Apon

Email: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
maandag, 09 maart 2020 12:12

Eind goed al goed

De decembermaand is bij mij favoriet. Overal zie je lichtjes, de praktijk is gezellig versiert, de kerstboom is mooi verlicht en er staan kerstkransjes op tafel voor bij de koffie en thee. De laatste dagen voor de kerstvakantie zijn aangebroken.
Zo vlak voor de vakantie zijn veel mensen moe, druk met de voorbereidingen voor de feestdagen, vermoeide kinderen en in ons geval dan ook vaak nog extra vermoeid door de zwangerschap.
In mijn spreekuren zie ik in de dagen voor kerst dan ook geregeld tranen vloeien, ik hoor gezucht en gesteund. Bij mij in de spreekkamer mogen die emotie er gewoon even zijn en hoeft niemand de schone schijn op te houden. Ik gun alle zwangere dan even dat momentje.

 

maandag, 25 november 2019 11:06

Een lange reis

Met een warme kop thee in mijn handen staar ik naar mijn laptop scherm. Ik heb het koud en met moeite kan ik mijn ogen open houden. Op mijn scherm zie ik dat het 6.07 uur is. Buiten is het nog pikkedonker.

donderdag, 08 augustus 2019 15:37

De kunst van het loslaten

Zittend aan de waterkant overdenk ik mijn dienst. Ik heb een onbevredigend gevoel. We hebben keihard gewerkt, alles geprobeerd en toch heeft het niet het gewenste effect gehad.

dinsdag, 11 juni 2019 14:45

Angst en Vertrouwen

Wat als je tijdens je eerste bevalling een trauma opgelopen hebt. Zou je het dan nog een tweede keer aandurven?

donderdag, 23 mei 2019 15:52

Vliegende start

 

Leunend tegen de wasbak sta ik in de badkamer mijn tanden te poetsen. Ik heb een weekenddienst voor de boeg. Om die reden duik ik vroeg mijn bed in. Onder het tandenpoetsen ga ik in mijn hoofd na welke dames bijna uitgerekend zijn.

maandag, 25 juni 2018 14:13

Moe maar voldaan

Schermafbeelding 2018-05-02 om 20.13.19-250x346.png
Via verlate wegen, enkele verlicht door lantarenpalen rij ik laat in de avond naar huis. Ik heb net een prachtige bevalling in het ziekenhuis mogen begeleiden. Ik ben moe maar voldaan. Verlangend naar mijn bed en een goede nachtrust concentreer ik mij op de weg. 

Als ik bijna thuis ben gaat de telefoon. Halima verwacht haar eerste kindje. Ze heeft elke 8 minuten een kramp in haar buik. Gisteren was ze uitgerekend. Ze vraagt zich af of deze klachten normaal zijn.Ik stel haar gerust en kletsen nog een tijdje. Ze is heel benieuwd hoe de bevalling bij haar zal gaan beginnen….. Gerustgesteld en wetend dat dit waarschijnlijk voorweeën zijn hangen we enkele minuten later op. 

Thuis besluit ik niet in bed te gaan liggen. Ik  heb zo’n voorgevoel dat de voorweeën van Halima wel eens in echte weeën kunnen overgaan. Dus nestel ik mezelf met een dekentje op de bank. 

Na een tijdje hoor ik in de verte mijn telefoon overgaan. Blijkbaar ben ik toch in een hele diepe slaap gevallen. Het duurt dan ook even voordat het tot mij doordringt dat dit echt mijn diensttelefoon is. Snel neem ik op. Halima is inmiddels niet meer in staat om zelf te bellen dus ik krijg Edwin aan de telefoon. Hij is heel rustig, laat mij heel lief even wakker worden en verteld dan wat de stand van zaken is.

Halima heeft vanaf het moment dat wij op hingen elke  2 minuten weeën die erg pittig zijn. Ik kijk snel even op de klok. Daaruit maak ik op dat Halima dan nu al 3 uur flinke weeën heeft. Ze verliest een beetje bloed en krijgt het steeds zwaarder. Al tijdens ons gesprek trek ik mijn schoenen en jas aan en snel naar mijn auto. 

Halima is ondanks de heftigheid van de weeën heel beheerst in het opvangen. Ik ben dan ook verbaast als ze al 8 cm ontsluiting bijkt te hebben. Ze wil graag in het ziekenhuis bevallen dus bel ik verloskamers of er plek is voor een poliklinische bevalling. In het ziekenhuis is he druk maar we zijn welkom.

Ik instrueer Edwin om veilig maar snel naar het ziekenhuis te gaan. Daar aangekomen heeft heeft Halima al persdrang, en verliest ze groen vruchtwater. Wat jammer! Dit betekend dat ik de bevalling over moet dragen aan de gynaecoloog.  De hartslag van de baby moet nu bewaakt worden met het CTG apparaat. 

Ik laat de verpleegkundige de gynaecoloog inlichten en deze op de kamer komen. Bij de volgende weeën, krijgt Halima enorm persdrang. Met als gevolg dat het hartje van de baby flink daalt.  De hartslag blijft ook na de wee erg laag. Ik vertel Halima en Edwin kort dat de baby nu echt geboren wil worden. 

Ik wil dat ze bij de volgende wee alles op alles zet en zo hard mogelijk mee perst. Halima heeft mij goed begrepen en doet exact wat van haar vraag. 

Na slecht 10 minuten persen word hun dochter Seda geboren Seda moet even bijkomen van de snelheid van de bevalling. Zij wordt iets bleek en slap geboren. Als ik haar goed droogt heb gemaakt huilt zij gelukkig mooi door.  Op dat moment komt de gynaecoloog binnen snellen. Die is inmiddels overbodig. Want Halima ligt met een roze en huilende baby op de borst. 

De opkomende zon schijnt mij tegemoet als ik in de auto stap. Hopelijk kan ik in de ochtend een paar uurtje slaap pakken om daarna weer fris kraamvisites te gaan rijden.

Een geweldige thuisbevalling, maar dan toch naar het ziekenhuis.

Nieuwjaarsdag staat bij ons in het tekenen van uitslapen, bijkomen van een heerlijk oud&nieuw feestje en stiekem tijdens het middagslaapje van de kinderen ook een dutje doen.

Want aan het eind van de dag moet ik er weer staan. Om op een frisse manier de dienst in te gaan. Mijn dienst begint rustig maar toch ga ik vroeg naar bed. Ik heb zin in een bevalling en de kans daarop acht ik groot.

Goed ingeschat blijk later. Middenin de nacht belt Remy. Op een rustig manier vertelt hij mij dat zijn vrouw Stephanie weeën heeft.

Stephanie en Remy hebben zich in de zwangerschap zorgvuldig voorbereid op de bevalling. Door het volgen van 2 verschillende cursussen hebben zij nu alle vertrouwen in het lichaam van Stephanie en een natuurlijke bevalling. Als ik het appartement van Stephanie en Remy binnenstap klinkt er zacht muziek en zijn de lichte gedempt. Op handen en knieën vangt Stephanie de weeën op. Ze heeft niet door ik er al ben. Volledig in trans en opperste concentratie is zij hard aan het werk.

Ik ga zachtjes op de bank zitten. Remy voorziet mij van een warme kop thee. Ondertussen observeer ik Stephanie. Vol zelfvertrouwen en in haar kracht gaat ze met de weeën om.

Na een minuut of 20 vraagt ze geïrriteerd hoelaat de verloskundige nou eens gaat komen. Als Remy en ik daar zachtjes om moeten grinikken ontdekt zij mij op de bank.

Blij dat ik er ben sluit zij haar ogen en duikt weer volledig in haar weeën. Regelmatig check ik de hartslag van hun kindje. Wanneer Stephanie dit hoort ontstaat er een glimlach op haar gezicht. Stephanie en Remy hebben ons gevraagd hen zo min mogelijk uit hun concentratie te halen. Dus ik wacht rustig af. Het lichaam van Stephanie weet uitstekend wat het moet doen.

Want ik zit nog maar goed en wel aan mijn tweede kop thee als Stephanie steeds meer geluid begint te maken. Af en toe op de top van de wee perst perst ze zelfs al mee. Voor mij is dit een teken. Rustig zet ik mijn spullen klaar voor een thuisbevalling. Remy belt de kraamzorg. Als zij arriveert nemen wij samen aan de eettafel plaats. Fluisterend geef ik haar een overdracht.

Remy en Stephanie bevinden zich in de zithoek en worden op deze manier niet door ons gestoord.

Van een afstandje zien we dat Stephanie langzaam van de ontsluitingsfase in de uitdrijvingsfase terecht komt. Haar lichaam geeft steeds meer aan dat het wil gaan persen. Tot het moment dat Stephanie dit gevoel echt niet meer tegen kan houden. Als zij echt mee perst zie ik dat dit snel zal gaan. Na 10 minuten echt toegeven aan de persdrang wordt er een prachtig meisje geboren.

Stephanie neemt haar dochter dichtbij zich en ze genieten volop van elkaar. Mijn klus is dan echter nog niet geklaard. Aangezien de placenta nog geboren moet worden. Ik wacht rustig af.

Helaas blijkt dit niet te baten. Een injectie met oxytocine en het leegmaken van de blaas blijken ook niet het gewenste effect te hebben.

Ik bereid Stephanie en Remy langzaam voor op een ritje richting het ziekenhuis. Daar balen ze enorm van maar ze begrijpen ook dat er geen andere optie is.

Aangekomen in het ziekenhuis worden we opgevangen door de gynaecoloog en haar team. Ik heb hen telefonisch al op de hoogte gebracht waardoor er nu snel geschakeld kan worden. Stephanie wordt klaargemaakt om naar de operatiekamer te gaan. Daar zal de gynaecoloog onder verdoving de placenta verwijderen.

Ik installeer Remy met zijn dochter huid tegen huid op zijn borst zodat zij lekker kunnen knuffelen totdat Stephanie terugkomt van de operatiekamer.

Als ik Stephanie en Remy zes weken later terug zie op het spreekuur krijg ik een prachtige bos bloemen. Dankbaar en blij zijn ze met de thuisbevalling die helemaal verlopen is zoals zij het voor ogen hadden. Natuurlijk was de rit naar het ziekenhuis en de operatie jammer maar dat staat hun bijzondere ervaring totaal niet in de weg.

Een mooie gedekte tafel, kaarsjes aan, de kerstboom prachtig versiert, de geur van verse broodjes en genieten met mijn gezin. Een heerlijk begin van onze eerste kerstdag. Wat zal de rest van de dag brengen?

Als gezin hebben we vandaag geen familiare verplichtingen want ik heb dienst. Elk moment kan de telefoon overgaan en moet ik richting een vrouw in barensnood kunnen rijden. Werken tijdens kerst geeft mij altijd een dubbel gevoel. De magie die er rond een geboorte van een kerstkindje hangt is intens mooi. Graag zou ik dat dit jaar ook weer willen ervaren. Aan de andere kant word ik op zulke dagen graag omringd door de mensen waar ik het meest van hou, mijn gezin.

Dit lijkt een onmogelijke wens. Of toch niet… ?

De uren verstrijken en we houden een kerstfilmmarathon. Ook kan ik mee genieten van het heerlijke kerstdiner. Op een paar belletje na is het die dag rustig op de diensttelefoon. Kortom onze eerste kerstdag was een heerlijke rustige familiedag.

Een klein beetje teleurgesteld ben ik die avond wel. Ik had zo graag een kerstkindje geboren zien worden. Hopelijk brengt de nacht nog iets moois. Als ik de volgende ochtend rond 06.00 uur wakker word lijkt ook deze hoop vervlogen. Ik draai mij nog eens om en val weer in slaap. Totdat ik opgeschrikt word door de diensttelefoon.

Elin heeft weeën en verwacht haar tweede kindje. Ze vindt de weeën nog niet erg pijnlijk. We kletsen even en ik besluit haar te bezoeken. Want ik denk dat ze wel gaat bevallen. Ik loop hun straat in. Enkel de straatlantarens geven licht. Iedereen ligt nog te slapen. Bij te komen van eerste kerstdag en zich op te laden voor nog een dag vol eten, drinken en gezelligheid.

Slechts één huis is al in licht gehuld. Als ik aanbel doet Daan open. Hij heeft snel een ontbijtje voor hun oudste dochter Mirthe gemaakt. Samen zitten zij aan de keukentafel. Mirthe zal zo door haar tante opgehaald worden. Ik loop direct door naar boven. Elin vangt de weeën op in hun knusse slaapkamer. De weeën komen nu elke 2 minuten. Ze is blij dat ik er ben.

In een oogopslag zie ik dat de bevalling van Elin niet lang meer op zich zal laten wachten. Nog voordat de wee voorbij is bel ik de kraamzorg om assistentie te vragen. Ondertussen zet ik al mijn spullen klaar voor een thuisbevalling.

Nog voordat ik alles klaar heb gezet krijgt Elin al beginnende persdrang. Ik roep Daan erbij. Mirthe is ondertussen bij de buurvrouw ondergebracht en Daan rent naar boven. Elin wordt overvallen door de persdrang. Ze wil nog graag een ander T-shirt aantrekken. Dus stapt ze uit bed. De volgende wee kondigt zich echter alweer aan. Half leunend en staand tegen het bed kan Elin de persdrang niet meer tegen houden. Zonder echt te persen wordt op deze wee de baby geboren. Ik heb de eer om Elin haar kerstdochter aan te geven.

Met de baby in haar armen laat zich weer terug in het bed zakken.De placenta volgt snel. Ik ruim de meeste spullen op en tover de slaapkamer om tot een mooie kraamkamer met bloemen en kaarsjes. Ik laat Elin, Daan en hun kerstbaby lekker samen bijkomen en kennismaken. Terwijl ik de kraamzorg beneden ontvang. Bij de kerstboom drinken wij een kop koffie en vertel ik het kerstverhaal van Elin en Daan.

Een mooier begin van mijn tweede kerstdag had ik mij niet kunnen wensen. Opgewekt en blij kom thuis. Snel spring ik onder de douche, schiet in mijn feestoutfit om door te rennen naar alle kerstfestiviteiten.

Een bevalling start doorgaans met weeën. Deze zullen gewoonlijk langzaam toenemen in frequentie en intenser worden, waarna de geboorte plaats zal vinden. Bij Martine ging het echter héél anders...

Martine is moeder van drie dochters. Ze is een drukbezette, werkende vrouw. Tot ruim 36 weken zwangerschap heeft ze doorgewerkt. Inmiddels is ze 38 weken zwanger en net twee weken met zwangerschapsverlof. Over een paar dagen start de zomervakantie. Dan is het gedaan met haar rust. Haar drie oudste dochters zijn dan vrij en willen leuke dingen doen. Martine neemt het er daarom nog even van. Ze laat zich bij ons op de praktijk nog lekker masseren. Verder geniet ze in het zonnetje van de stilte voor de storm. Het zal straks best even aanpoten worden met drie kinderen die zomervakantie hebben en een pasgeboren baby.

Zondagochtend. Ons huis ruikt naar verse koffie. Op tafel staat een stapel met dampende pannenkoeken, waar iedereen zijn buikje mee vol eet. Ik zit nog een beetje slaperig voor mij uit te mijmeren; wat zullen we gaan doen vandaag..... Ik heb immers dienst en zodra de telefoon gaat moet ik er als een speer vandoor. Lang hoef ik hier niet over na te denken. De diensttelefoon rinkelt.

Het is Dennis.

Zijn vrouw Sandra is 39 weken en 2 dagen zwanger van hun eerste kindje.
Haar weeën zijn gisterenavond begonnen. Dennis klinkt moe, wat heel erg logisch is.

Sandra heeft de halve nacht onder de douche gestaan.
De rest van de nacht heeft ze de weeën opgevangen lopend door de woonkamer.
Van slapen is afgelopen nacht dus niks terecht gekomen.

"Ik weet dat deze weeën erg pijnlijk kunnen voelen. Gewoonlijk zorgen ze alleen nog niet voor ontsluiting."

De weeën komen op dit moment elke 6 minuten maar houden kort aan, ongeveer 30 seconden.
Ik weet dat deze weeën erg pijnlijk kunnen voelen. Gewoonlijk zorgen ze alleen nog niet voor ontsluiting. Ze maken de baarmoedermond wel mooi rijp en zacht.
Toch besluit ik om direct naar Sandra en Dennis toe te gaan.

Ik schiet in mijn kleren en stap in de auto. De dampende pannenkoeken gaan dit keer aan mij voorbij. Mijn kinderen willen niet dat ik weg ga maar zijn snel weer afgeleid door het lekkers voor hun neus.

Als ik bij Sandra en Dennis binnen stap zie ik dat ze een lange nacht achter de rug hebben.

Tijdens het inwendig onderzoek blijkt Sandra al 4 centimeter ontsluiting te hebben. De baarmoedermond voelt flinterdun. Een prachtige begin voor het krijgen van je eerste kindje.
Dit zou weleens snel kunnen gaan.

Ondanks de vermoeidheid raakt Sandra enorm gemotiveerd van de 4 centimeter ontsluiting. Ze wil graag krachtigere weeën om de bevalling een boost te geven.
Ik stel voor om de vliezen te breken. Hierdoor worden de weeën vaak krachtiger.Na het breken van de vliezen worden de weeën inderdaad sterker.

Sandra zit op handen en knieën, half op de bank steunend.
Dennis is zo moe dat hij in slaap dommelt, op dezelfde bank. Ik laat hem even slapen.
Samen zuchten we de weeën weg. Ik help haar met het zoeken naar verschillende houdingen.

"We besluiten daarom samen om richting het ziekenhuis te gaan voor een ruggenprik."

Twee uur verder geeft Sandra aan dat ze echt niet meer kan. Ze wil dolgraag thuis bevallen, maar ze is compleet op. Ik zie dat haar lichaam helemaal verkrampt helemaal zodra ze de pijn aan voelt komen en dat werkt de bevalling tegen. Dit blijkt ook als ik voel dat haar ontsluiting op vier centimeter blijft steken. We besluiten daarom samen om richting het ziekenhuis te gaan voor een ruggenprik.

De collega’s in het ziekenhuis nemen de bevalling van mij over. Sandra is nu “medisch” geworden.

Ik blijf natuurlijk bij Sandra en Dennis om ze te ondersteunen.

In het ziekenhuis gaat alles anders dan gehoopt.
Sandra wordt aangesloten op een CTG-apparaat. Dit apparaat bewaakt de hartslag van de baby.
Een blaaskatheter en een infuus zorgen ervoor dat Sandra gelijk aan bed gekluisterd is.

Sandra ondergaat dit alles gelaten. Te moe om zich ertegen te verzetten.
Als de ruggenprik eenmaal zit is Sandra pijnvrij. Even geen weeën meer die ze weg hoeft te zuchten. Eindelijk kan ze op adem komen. Energie opdoen voor later.

Als ik na een halfuurtje stilletjes de verloskamer in gluur zie ik dat ze heerlijk ligt te slapen. Ik maak van de mogelijkheid gebruik om een broodje te scoren. Even een moment voor mezelf nemen om haar straks weer bij te kunnen staan.

Na anderhalf uur diepe slaap wordt Sandra wakker van een toenemende druk in haar bekken. De weeën voelt ze nog steeds niet. Zodra de verloskundige van het ziekenhuis Sandra onderzoekt blijkt ze volledige ontsluiting te hebben.
De ruggenprik wordt uitgezet.
Zo kan Sandra zelf voelen dat haar lichaam persdrang krijgt. De slaapt heeft Sandra goed gedaan, ze perst geweldig.

“Wat een kracht heeft deze vrouw!”, denk ik bij mezelf.

Na 50 minuten wordt hun dochter Louise geboren. Als ik eindelijk thuiskom ben ik moe.
Ik geef mijn slapende kinderen een kus en duik mijn bed in. Enkele dagen later bezoek ik de kersverse ouders en de kleine Louise. Sandra zit stralend borstvoeding te geven. Ze vond de bevalling zwaar.

“Misschien wordt de tweede wel een thuisbevalling” zegt ze glunderend tegen Dennis.

Doorgeplaatst van: https://www.duurzaamzwanger.nl